هنوز خبری ازآغاز دور جدید مذاکرات میان ایران و آمریکا منتشر نشده و پیشنهادهای طرفین قانع کننده نبوده است ، با این وجود خودروسازان در انتظار عبور از گذرگاه پاکستان نشسته اند تا بتوانند برای نحوه ادامه فعالیت برنامه ریزی کرده و بدانند با چه گزینه هایی مواجه هستند. دراین میان چرایی میانجی گری پاکستان نیز قابل بررسی است .
به گزارش مثبت خودرو، در حالی که غبارهای ناشی از تلاطمهای نظامی هنوز بر فضای منطقه سنگینی میکند، خروج نام «عمان» و «قطر» از صدر اخبار دیپلماتیک و جایگزینی «پاکستان» به عنوان میانجی اصلی میان ایران و آمریکا، شگفتی بسیاری از تحلیلگران را برانگیخته است. این چرخش دیپلماتیک، نه یک انتخاب تصادفی، بلکه برآمده از ضرورتهای ژئوپلیتیک و اقتصادی در دوران پس از «جنگ رمضان» است. اما سوال اساسی اینجاست که چرا پاکستان این مسئولیت را پذیرفته و این میانجیگری چه پیامی برای در جاده مخصوص دارد؟
دیپلماسی بر لبه تیغ
پاکستان به چند دلیل استراتژیک، امروز تنها گزینهای است که هر دو طرف منازعه ،تهران و واشینگتن بر سر آن به تفاهم نسبی رسیدهاند. نخست، مرز مشترک ۹۰۰ کیلومتری؛ پاکستان بیش از هر کشور دیگری از ناامنی و بیثباتی در ایران آسیب میبیند. فروپاشی اقتصادی در ایران به معنای موج عظیم پناهجویان و سرریز ناامنی به ایالت بلوچستان پاکستان است. دوم، توازن سنتی اسلامآباد؛ پاکستان در حالی که متحد استراتژیک چین و دریافتکننده کمکهای نظامی و مالی آمریکااست، روابط عمیق تاریخی و مذهبی با ایران دارد.
در واقع، پاکستان به دنبال آن است تا با مهار تنش، پروژه خط لوله گاز ایران-پاکستان را احیا کرده و از سوی دیگر، نقش خود را به عنوان «تثبیتکننده منطقه» برای جلب رضایت غرب تقویت کند. میانجیگری اسلامآباد، تلاشی برای جلوگیری از یک جنگ تمامعیار است که میتواند کل جنوب آسیا را در کام خود فرو ببرد.
تاثیر صلح پاکستانی بر جاده مخصوص
برای صنعت خودروسازی ایران که در ماههای اخیر تحت تأثیرتحریم و محاصره قرار گرفته است ، میانجیگری پاکستان اگر منجر به صلحی پایدار شود حکم یک تنفسی حیاتی را دارد. تأثیر این اقدام بر آینده خودروسازی نیز در سه لایه بررسی است.
لغو محاصره و احیای زنجیره تأمین
اولین ثمره موفقیت میانجیگری پاکستان، باز شدن مسیرهای دریایی و بنادر است. خودروسازی ایران که به شدت به پکهای CKD و قطعات هایتک نظیر سنسورها و ECU وابسته است، تنها در سایه یک آتشبس پایدار میتواند خطوط تولید خود را از توقف کامل نجات دهد.
تثبیت نرخ ارز
بلاتکلیفی جنگی، قیمت تمامشده تولید را در جاده مخصوص غیرقابل پیشبینی کرده است. حضور پاکستان به عنوان میانجی، سیگنال کاهش ریسک سیستماتیک را به بازار مخابره کرده و میتواند فنر فشرده ارز را مهار کند؛ امری که برای برنامهریزی تولید و قیمتگذاری محصولات جدید حیاتی است.
بازگشت شرکای تکنولوژیک
موفقیت در این مذاکرات میتواند راه را برای بازگشت شرکتهای چینی که از ترس تحریمهای ثانویه آمریکا فعالیت خود را به حداقل رسانده بودند هموار کند.
پاکستان مسیر خروج از بن بست !
میانجیگری پاکستان، اگرچه با انگیزههای سیاسی و امنیتی آغاز شده، اما کلید خروج جاده مخصوص از بنبست کنونی است. پاکستان میتواند به عنوان پل لجستیکی و شریک استراتژیک در حوزه قطعهسازی عمل کند. درحال حاضر جاده مخصوص بیش از هر زمان دیگری به موفقیت دیپلماسی همسایه شرقی چشم دوخته است؛ چرا که صلح، تنها سوخت باقیمانده برای روشن نگاه داشتن چراغ خطوط تولید است.
نظر شما چیست؟