هر بار که خبر از نزدیکی یک توافق سیاسی میان ایران و آمریکا میرسد، بازار خودرو را موجی از هیجان و نوسانات پیشبینیناپذیر میگیرد. اما آیا این هیجان، ناشی از یک اعتماد استراتژیک است یا صرفا حرکت روی ریل احتمالات؟
به گزارش مثبت خودرو، آنگونه که اعلام شده و اگر اتفاق غیرمترقبه ای رخ ندهد،تهران و واشنگتن به زودی توافق خواهند کرد.توافقی که می تواند از فشارها تحریم ها و محاصره دریایی کاسته و فضا را برای بازارخودرو کمی بازکند. اما با توجه به آنچه که طی ماه های اخیر گذشته است ، آیا بازارخودرو به این توافق اعتماد خواهد کرد؟در نگاه اول، هرگونه توافق جامع، نویدبخش بازگشت برندهای تراز اول جهان، کاهش قیمتها به دلیل افزایش عرضه و دسترسی به تکنولوژیهای روز است. بازار در لحظات اول، با خوشبینی به این تصویر رویایی واکنش نشان میدهد؛ اما این خوشبینی معمولاً سطحی است. واقعیت این است که بازار خودرو در ایران، دچار یک «ترس تاریخی» شده است. تجربه سالهای پس از برجام به خریداران و فعالان اقتصادی آموخت که توافقات سیاسی، لزوماً به ثبات اقتصادی منجر نمیشود و هر لحظه ممکن است با یک تصمیم در واشنگتن، تمام دستاوردهای کوتاهمدت به خاکستر تبدیل شوند.بنابراین، اعتماد بازار به یک توافق جدید، با دو مانع بزرگ روبروست ؛اول،بیاعتمادی به تداوم. فعالان بازار میدانند که در سیاست خارجی آمریکا، توافقات میتوانند با یک تغییر دولت یا یک انتخابات، ابطال شوند. تا زمانی که توافقات در سطح ساختاری و قانونی مثلاً از طریق قانون در کنگره آمریکا تثبیت نشود، بازار هرگونه خبر مثبت را به عنوان یک فرصت گذرا میبیند، نه یک تغییر پایدار.مانع دوم و شاید مهمتر، بحران اعتماد به صنعت داخلی است. حتی در صورت رفع تحریمها، پرسش این است که آیا صنعت خودروی ایران توان جذب این تکنولوژی را دارد؟ همانطور که پیشتر تحلیل شد، با توجه به صفر مطلق در بودجههای تحقیق و توسعه (R&D)، صنعت داخلی در حال حاضر تنها به مونتاژ پناه برده است. توافق با آمریکا ممکن است در کوتاهمدت بازار را با خودروهای وارداتی اشباع کند، اما تا زمانی که با تغییر پارادایم همراه نشود ،توافق سیاسی تنها به معنای جایگزینی برندهای چینی با برندهای آمریکایی خواهد بود، بدون اینکه گامی در جهت ارتقای سطح کیفی صنعت ملی برداشته شود.دراین شرایط به نظر می رسد که بازار خودرو به خبر اعتماد نمیکند، بلکه به عملکرد واکنش میدهد. اعتماد در بازار خودرو، تنها زمانی شکل میگیرد که تعهدات سیاسی به سندهای تجار» و خط تولیدهای واقعی تبدیل شوند. ضمن اینکه بازار خودروی ایران امروز، بیش از آنکه تشنهی توافق باشد، تشنهی یک چشمانداز صنعتی شفاف است.

نظر شما چیست؟