وقتی حمید کشاورز، نماینده صاحبان اکثریت سهام ایرانخودرو، از هدف این شرکت برای تبدیل شدن به «تویوتای ایران» سخن گفت، طبیعی بود که این جمله با واکنشهای مختلفی روبهرو شود. فاصله میان تصویری که امروز بسیاری از مشتریان از کیفیت، خدمات و محصولات ایرانخودرو دارند با جایگاه جهانی تویوتا، آنقدر زیاد است که چنین هدفی در نگاه نخست بلندپروازانه و حتی دور از دسترس به نظر برسد.
به گزارش مثبت خودرو، اما انتخاب تویوتا به عنوان الگو، بیش از آنکه به معنای ساخت محصولی مشابه خودروهای ژاپنی باشد، میتواند نشانه انتخاب یک مدل صنعتی متفاوت باشد.
چرا تویوتا؟تویوتا صرفاً یک خودروساز بزرگ نیست؛ این شرکت در ذهن مصرفکننده جهانی با چند مفهوم کلیدی گره خورده است: کیفیت، دوام، قابلیت اطمینان، بهرهوری و ارزش خرید. شاید یک تویوتا در همه بازارها لوکسترین یا جذابترین خودرو نباشد، اما مشتری معمولاً میداند خودرویی که میخرد قرار نیست هر چند ماه یکبار او را راهی تعمیرگاه کند.دقیقاً همین نقطه میتواند دلیل انتخاب تویوتا از سوی کشاورز باشد. ایرانخودرو برای تبدیل شدن به یک خودروساز موفق، بیش از هر چیز نیازمند بازسازی «اعتماد» است. اعتمادی که طی سالهای گذشته به دلیل شکایتهای متعدد از کیفیت، خدمات پس از فروش و فاصله میان انتظارات مشتری و محصول نهایی، آسیب دیده است.بنابراین «تویوتای ایران شدن» اگر صرفاً یک شعار تبلیغاتی نباشد، در واقع به معنای تغییر نگاه ایرانخودرو به محصول و مشتری است؛ تغییری که باید از خط تولید آغاز شود و تا آخرین مرحله خدمات پس از فروش ادامه پیدا کند.
مسیر از کارخانه آغاز میشودتویوتا شدن با تغییر لوگو، معرفی چند محصول جدید یا حتی افزایش تیراژ اتفاق نمیافتد. مهمترین ویژگی مدل تویوتا، سیستم تولید و فرهنگ مدیریتی آن است؛ سیستمی که کاهش خطا، بهبود مستمر، کنترل کیفیت و افزایش بهرهوری را به بخشی از ساختار سازمان تبدیل کرده است.ایرانخودرو نیز برای نزدیک شدن به چنین الگویی، ابتدا باید کیفیت را از یک «واحد سازمانی» به یک «فرهنگ سازمانی» تبدیل کند. کیفیت نباید تنها در پایان خط تولید بررسی شود؛ بلکه باید از طراحی محصول و انتخاب قطعهساز تا مونتاژ و خدمات پس از فروش حضور داشته باشد.
رقابت؛ شرط رسیدن به تویوتااما مهمترین مانع در این مسیر، تنها داخل جاده مخصوص نیست. تویوتا در یک بازار رقابتی رشد کرد و برای حفظ مشتری، ناچار بود دائماً بهتر شود. ایرانخودرو نیز بدون قرار گرفتن در معرض رقابت واقعی، نمیتواند به سطح یک خودروساز جهانی نزدیک شود.
خصوصیسازی واقعی، استقلال مدیریتی، سرمایهگذاری در تحقیق و توسعه، اصلاح رابطه با قطعهسازان و پاسخگویی به مشتری، مسیرهایی هستند که باید همزمان طی شوند. کشاورز از هدفی بزرگ سخن گفته است؛ اما فاصله میان «ایرانخودروی امروز» و «تویوتای ایران» با حرف پر نمیشود.اگر قرار است این هدف جدی گرفته شود، ایرانخودرو باید یک بار برای همیشه نشان دهد که تویوتا شدن، شعار آینده نیست؛ برنامهای است که از کیفیت امروز آغاز میشود.
نظر شما چیست؟