هزینه سنگین بنزین؛ چرا توسعه خودروهای هیبریدی دیگر یک انتخاب نیست؟

تحقق این گذار فناورانه، نیازمند رویکردی فراتر از واردات خودروهای تک‌سوی است؛ آنچه امروز کشور به آن نیاز دارد، بومی‌سازی دانش تولید خودروهای پاک است. در این مسیر، برخی از فعالان صنعت خودرو در ایران، سال‌ها پیش از آنکه بحث خودروهای پاک به یک ترند جهانی تبدیل شود، مسیر خود را به سمت تکنولوژی‌های سبز تعریف کردند. به عنوان مثال، خودروسازی مانند کرمان موتور با نگاهی بلندمدت، تلاش‌های خود را برای داخلی‌سازی و بومی‌سازی زنجیره تأمین خودروهای پاک متمرکز کرده‌است. این رویکرد که بر پایه انتقال فناوری و تکیه بر منابع داخلی است، منجر به نتایج ملموسی شده است؛ به‌طوری که اکنون شاهد ظهور محصولاتی بر پایه پلتفرم ملی هستیم که در آن‌ها فناوری هیبرید به‌طور بهینه پیاده‌سازی شده است. تولید خودروهایی مانند ایگل هیبرید در بستر پلتفرم ملی، نشان‌دهنده این است که صنعت داخلی توانسته است از مرحله مصرف‌کننده تکنولوژی عبور کرده و به سمت تولیدکننده‌ای حرکت کند که بتواند پاسخگوی نیازهای اقلیمی و اقتصادی کشور باشد.
اما چرا توسعه این فناوری دیگر یک انتخاب نیست؟ پاسخ در تحلیل هزینه‌های فرصت نهفته است. تداوم تولید خودروهای صرفاً بنزینی به معنای پذیرش تداوم آلودگی هوا، اتلاف انرژی و وابستگی شدید به نوسانات بازار سوخت است. از سوی دیگر، جهان در حال حرکت به سمت استانداردهای سخت‌گیرانه‌ای است که در آن خودروهای آلاینده به سرعت از بازار رقابتی خارج می‌شوند. اگر صنعت خودرو در ایران نتواند با سرعت کافی به سمت پیشرانه‌های پاک حرکت کند، نه تنها در بازار داخلی با بحران سوخت دست و پنجه نرم خواهد کرد، بلکه در بازارهای صادراتی نیز به حاشیه رانده خواهد شد.

واقعیت این است که نجات از بحران سوخت نیازمند یک اراده جمعی است؛ اراده‌ای که در آن دولت با تسهیل قوانین واردات قطعات حیاتی و تولیدکنندگان با تکیه بر بومی‌سازی و نوآوری، محیطی را فراهم کنند تا خودروهای پاک از حالت کالاهای لوکس خارج شده و به ابزاری برای رفاه عمومی تبدیل شوند. تکیه بر مدل‌های موفق داخلی که بر پایه پلتفرم‌های ملی توسعه یافته‌اند، ثابت می‌کند که راه خروج از بحران بنزین، نه در انتظار برای معجزات پالایشی، بلکه در پذیرش هوشمندانه فناوری‌های هیبریدی و حمایت از پیشگامان تولید خودروهای سبز است.