وین‌فست؛ بلندپروازی خودرویی ویتنام در جاده‌های جهان

به گزارش مثبت خودرو، در این سفر، مسیر خیره‌کننده‌ “وین‌فست” ویتنام در جهش به عصر الکتریک  ، استراتژی هوشمندانه‌ “تاتا موتورز” هند در بلعیدن میراث غرب و در نهایت به مرزهای نوین تکنولوژی در چین می‌رسیم؛ جایی که شیائومی و هوآوی ثابت کردند آینده‌ی خودرو نه در کارخانه‌های ذوب آهن، بلکه در کدهای برنامه‌نویسی و اکوسیستم‌های دیجیتال رقم می‌خورد. این‌ها روایتگر عصر جدیدی هستند که در آن نوآوریِ تهاجمی، جایگزین تجربه‌ محافظه‌کارانه شده است. جایی که هنوز خودروسازی ایران جایی در آن ندارد و شاید مطالعه این تجربیات و مسیری که رو به موفقیت طی شده بتواند برای آینده تاریک صنعت مظلوم خودروسازی ایران چراغی روشن کند.

وین فست نماد صنعتی شدن ویتنام

در دنیای سنتی خودروسازی، تولد یک برند ملی و رسیدن آن به مرحله صادرات، معمولاً دهه‌ها زمان می‌برد. اما ویتنام، کشوری که تا چند دهه پیش درگیر پیامدهای جنگ بود، با معرفی برند وین‌فست (VinFast) تمام این قواعد زمانی را در هم شکست. وین‌فست تنها یک خودروساز نیست؛ بلکه نماد گذار ویتنام از یک اقتصاد مبتنی بر کشاورزی و مونتاژ، به یک قدرت تکنولوژیک در جنوب شرق آسیاست. این گزارش به بررسی مسیری می‌پردازد که ویتنامی‌ها برای تبدیل شدن به غول آینده خودروسازی انتخاب کرده‌اند: سرعت در مقیاس دیجیتال.

تولد از دلِ یک هلدینگ همه‌فن‌حریف

داستان وین‌فست از سال ۲۰۱۷ شروع شد. پشت این برند، ثروتمندترین مرد ویتنام و هلدینگ بزرگ وین‌گروپ» (Vingroup) ایستاده است؛ مجموعه‌ای که از املاک و مستغلات تا بیمارستان و مدرسه را در ویتنام مدیریت می‌کند. اراده سیاسی دولت ویتنام برای داشتن یک برند ملی، با سرمایه‌گذاری بی‌سابقه این بخش خصوصی گره خورد. آن‌ها به جای اینکه چرخ را از اول اختراع کنند، تصمیم گرفتند نبوغ جهانی را خریداری و آن را ویتنامیزه کنند. در حالی که خودروسازان سنتی سال‌ها صرف تحقیق و توسعه (R&D) می‌کنند، وین‌فست تنها در ۲۱ ماه، اولین کارخانه عظیم خود را در شهر هایفونگ ساخت و به تولید رساند؛ رکوردی که در تاریخ صنعت خودرو بی‌سابقه است.

میان‌بر زدن با خرید اصالت

ویتنامی‌ها با یک واقع‌گراییِ تجاری به جای لجاجت بر روی طراحی داخلیِ بی‌کیفیت، به سراغ بهترین‌های جهان رفتند. آن‌ها پلتفرم‌های قدیمی اما اثبات‌شده را از BMW خریدند، طراحی بدنه را به دست استودیوی مشهور پینین‌فارینا ایتالیا سپردند و برای مهندسی تولید از تخصص زیمنس آلمان بهره بردند. اما این تنها گام اول بود. وین‌فست به سرعت درک کرد که آینده در موتورهای احتراقی نیست. بنابراین، در یک حرکت جسورانه و ریسکی، تولید خودروهای بنزینی را کاملاً متوقف کرد و به یک برند «صرفاً الکتریکی» تبدیل شد. این دقیقاً همان مسیری است که آن‌ها را به غول آینده تبدیل می‌کند؛ یعنی پرش مستقیم به عصر خودروهای برقی (EV).

هجوم به قلب آمریکا و بازارهای جهانی

آنچه وین‌فست را از خودروسازان نوظهور متمایز می‌کند، اعتمادبه‌نفسِ تهاجمی آن‌هاست. آن‌ها پیش از آنکه بازار داخلی ویتنام را کاملاً اشباع کنند، وارد بورس نزدک (Nasdaq) آمریکا شدند و شروع به ساخت یک کارخانه ۴ میلیارد دلاری در کارولینای شمالی کردند. مدل کسب‌وکار آن‌ها نیز نوآورانه است؛ برای کاهش قیمت اولیه خودرو، طرح اجاره باتری را مطرح کردند تا دغدغه اصلی مشتریان یعنی قیمت بالای باتری و استهلاک آن را حل کنند. دولت ویتنام نیز با دیپلماسی فعال، مسیر صادرات این خودروها را هموار کرده است.

درس‌های ویتنام برای اقتصادهای در حال توسعه

ویتنام ثابت کرد که در عصر دیجیتال، سابقه صد ساله دیگر یک ضرورت نیست. آن‌ها با ترکیب سرمایه‌ سرمایه‌داران بزرگ، حمایت سیاسی دولت و تکنولوژی برون‌سپاری شده، برندی ساختند که امروز ارزش بازاری آن در مقاطعی از غول‌هایی مثل فورد و جنرال‌موتورز پیشی گرفت. درس بزرگ وین‌فست این است: اگر می‌خواهی به غول آینده تبدیل شوی، نباید در گذشته بمانی. باید سریع باشی، از همکاری با بزرگان نترسی و مستقیماً بر روی موج تکنولوژی بعدی مانند برق ویا هوش مصنوعی سوار شوی. ویتنام امروز نه با برنج و نساجی، بلکه با شاسی‌بلندهای برقی‌اش در حال بازتعریف جایگاه خود در نظم نوین جهانی است.